Eerste Atalanta en Meikever in Viel en de Zanglijster terug van weggeweest

De eerste Atalanta is maandagochtend even langs geweest en Paaszaterdag vloog een meikever tegen een raam aan. Een paar dagen ervoor was er reeds een exemplaar in de Maastrichterweg aangetroffen.
Merels hebben al jongen, want de eierschalen lagen al in de tuin.
Het lijkt erop dat sommige vogels aarzelen met broeden. Niet alle nestkasten zijn bezet. De uilenkast is echter ook weer door de spreeuwen ingenomen.
Het Eksterpaar dat vlakbij een nest heeft, komt ook op het voer af.
De Roodstaart-vrouw die even op het terras zat, zal daarom ergens anders in een stal zijn gaan broeden. Voor de veiligheid, want nestrovers wil ze niet in de buurt. Een Winterkoninkje blijft proberen een vrouwtje naar hier te lokken, hij fluit uitbundig en landt soms op de plantenbakken waar veel mos zit. Daar begint hij enthousiast aan te plukken, maar waar is het vrouwtje nu?
Voor de regenbui, zat vanmorgen de Zanglijster al in de tuin. Na de enorme droogte weet hij of zij kennelijk dat er regen aankomt. Hij was al eerder geweest, maar het werd te droog om voedsel (wormen enz.) te vinden.
Zo mooi, die lijsterzang die vanaf nu wel weer te horen zal zijn.
De Groene spechten hebben in onze weide het voorjaar gevierd en gelijk gepaard.
Zij weten deze plek te waarderen!
Rond de Wiegelraderhof ziet men weer een paar Boerenzwaluwen.
Die hoorden hier altijd bij deze hof, maar het zijn er zo weinig nu.
De Witte kwikstaarten zijn ook terug van een verre reis. Hoe zal het hun dit jaar vergaan? Deze vraag in verband met de weinige insecten die er kennelijk zijn, zelfs in Etsenrade bleek geen Witte kwik meer terug gekomen.

Steeds meer mensen maken zich zorgen over de manier waarop wij met deze planeet omgaan. Als ik de kapot gespoten percelen en berm/randen zie, vraag ik mij af: Waarom toch….?
Zijn we inmiddels in een nieuwe dictatuur terecht gekomen??

Om niet somber te eindigen, iets over de Kleine vos (vlinder) die ik gisteren totaal afgevlogen tegenkwam langs de weg op een plant. Omdat dit geen plek voor hem was is hij mee terug gereisd in de fietstas tussen boodschappen.
Thuis gekomen kon hij nog steeds niet vliegen, maar vond toch een mooi plekje op een paardenbloem.
Het feest van het leven is er voor allemaal. Voor het Rapunzelklokje dat na 2 jaar weer opkomt in de wei, de bijen die massaal de bloemen bezoeken.
De Haas die even komt buurten.
Als alles in geld uit te drukken was, dan is dit onnoemelijke rijkdom te kunnen genieten van deze natuur.

Dit bericht is geplaatst op Wednesday, April 27th, 2011 om 19:13 onder Oud. Ontvang updates via de RSS 2.0 feed. Laat hier beneden een reactie achter.

Plaats een reactie