Ommetjes

Het maken van een ommetje doet iedereen op zijn tijd goed.
Tijdens een spannende wedstrijd WK ben ik een ommetje gaan maken naar het Waanderbos.
Het verheugde mij dat er een orchidee was opgekomen bij het bos, echter ze was verdwenen nu. Het maaien langs de bosrand en wederom de schade die dit aanricht was hier ook te zien. Langs de bosrand omhoog ziet men de verdroging die verergert door het pas ingevoerde maaibeleid. Staatsbosbeheer heeft hier zeggenschap, maar waar blijft de reactie?
Bovenaan het pad, waar het ondergeploegde Waanderbospad liep, staat nog steeds het graan te rijpen.
In het bos is nu niet alleen een rand kapot gespoten, maar een hele strook weggemaaid.

Een zinderende hitte komt me tegemoet als ik terugloop naar beneden.
Een van de kwikstaarten, die met zo veel moeite een nestje jongen heeft grootgebracht had kennelijk last van de warmte. Hij zat op een oprit. Normaal zijn ze erg beweeglijk, maar deze wist het effe niet meer. De jongen zag ik niks van. De boerenzwaluwen waarvan twee nestjes uitgevlogen waren vlogen nu rond over het korenveld.
Toch nog iets moois dat kan bekoren.
Bij de grote graft klinkt telkens de roep van de groene specht.
Hoe redt hij het in de omgeving die altijd van hem was, maar kennelijk niet met rust gelaten kan worden?
Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er waarschijnlijk geen jonge groene spechten zijn dit jaar. Maar ook van de bonte specht verwacht men geen broedresultaat.

Die ene wedstrijd blijkt gewonnen en hoe gaat het verder met onze leefomgeving?
Komt die ook weer op winst of blijven de verliezen doorgaan en maken wij alles onleefbaar?

Dit bericht is geplaatst op Friday, July 2nd, 2010 om 18:27 onder Oud. Ontvang updates via de RSS 2.0 feed. Laat hier beneden een reactie achter.

Plaats een reactie