Vuurwerkslachtoffer(s) Nieuwjaar

Een beetje uitgeslapen, tijdens het voeren van de vogels bleek er een verzwakte Koolmees bij de voerplek te zitten. Vreemd een oogje dicht, maar hij kon toch vliegen. Gek dat hij niet direct wegvluchtte, maar mij aankeek. Na het voeren op hem gelet en hij pikte er wat op los, gauw een foto gemaakt. Echter snel bleek dat hij achteruit ging en is hij met een doek er over, naar binnen verhuisd in een kartonnen doos.  Helaas bleek het beestje niet meer te redden!

Blijkbaar te verzwakt en heeft het geleden onder de enorme knallen, die van  heel nabij afgingen. Omdat we hier een paradijselijke natuur hebben, vind ik dat dit niet kan.

Een Koolmees is een vogeltje van nietig gewicht, maar als wij natuur om zeep helpen terwille van een feestje, waar zijn we dan mee bezig?

Het diertje  ligt nog steeds in de doos en bleek veel te mager, een jong van afgelopen jaar. Het borstbeen voelde scherp aan, het had nauwelijks vlees op de botten.  Ondanks ‘Der schöne blauwe Donau’ op t.v. ben ik er niet bij, zoals andere jaren.

Waarom gebeurt dit?   De herinnering van vuurwerkbommen uit Napels komen weer terug, onze hond was onder mijn stoel gekropen alles trilde door de explosies. Het is reeds jaren geleden, het opgeslagen vuurwerk werd in beslag genomen, daar het groot gevaar opleverde voor de omgeving.

Natuurlijk valt dit niet onder feestvreugde en is het ongehoord. Temeer daar de geschiedenis steeds weer herhaalt.  De stilte nu klinkt haast oorverdovend!

Het is nu bijna donker als ik schrijf, een merel vliegt voorbij en de heggemussen zaten nog snel wat resten voer te pikken. Wat heerlijk ze zijn er nog, vogels die morgen ook weer vragen  om wat aandacht om te overleven in onze ‘natuur’.

 

Dit bericht is geplaatst op Wednesday, January 1st, 2020 om 14:55 onder Nieuws. Ontvang updates via de RSS 2.0 feed. Laat hier beneden een reactie achter.

Plaats een reactie