Website terug en ontwikkelingen rond het Waanderbos

De site heeft een paar dagen eruit gelegen, maar het probleempje is inmiddels verholpen.

Het Waanderbos heb ik aangekaart op de Website forum van Vroege vogels.
De eerste keer onder de titel: Kan men hier nog tegen optreden?,
en andermaal : Wie heeft er nog plek voor de Das?.

Het zijn taferelen die, voor een beetje natuurliefhebber, weerzin wekkend zijn.
Helaas kunnen autoriteiten alleen maar iets met wetgeving, regeltjes die al dan niet overtreden zijn.
Zij hebben geen enkel inlevend vermogen, empathie voor bewoners die blij werden van hun bos en dit laatste wilden koesteren. Dit nadat er zoveel gesneuveld was in hun landschap.
In deze houding lijkt verandering te komen.
Er zal op korte termijn een gesprek plaats vinden, met de overheid na eerder telefonisch contact.

Omdat “de krant”, Trouw vandaag een artikel plaatste over gekapt bos en het keurmerk FSC, een conclusie uit dit artikel:
Alles is in Nederland tot in de puntjes geregeld v.w.b. herkomst van gekapt bos.
Een eigen conclusie daarbij: Er staat echter niets over het daadwerkelijk te ver gaan met kappen in beeldbepalende bossen in den lande. Zoals het Waanderbos dat met de andere overgebleven stukjes bos de laatste resten vormen van bos, dat ooit het hele gebied bedekte van een oeroud landschap.
Amelisweerd was daarbij een ander hoofdstuk evenals de kap in de Schinvelder bossen.

De reden van het kappen in het Waanderbos is de ruimte die men wil maken voor bredere machines.
Deze kunnen niet zodanig korte draaien maken die dit landschap en bos nu eenmaal vragen.
Hier is in brieven voor gewaarschuwd!
Het lijkt erop dat de waarschuwing het teken is geweest om dit maar eens aan te pakken!

Een zelfde verhaal speelt zich af rond dassenburchten, waar geen enkele grens wordt aangehouden, ten minste rondom de percelen van de landbouw.
Bij het vellen van bos wordt normaliter 20 mtr. grens aangehouden vanaf de burcht. Het is niet voor niets deze begrenzing!
Er zijn op diverse plekken in de restanten van holle wegen en in het bos, nieuwe burchten gemaakt.
Het zijn de schamele restanten van landschaps-elementen waar de Das het mee moet doen. Men ploegt b.v. tot aan de uitkijktoren die blik geven op het wildleven, het haas en konijn.

Net als bij de kap in de Veersjprunk- Klein Dalkensweg is bij het Waanderbos ook de term gevaarzetting gebruikt. Het handvat dat men nodig had en waarop Staatsbosbeheer werd aangeschreven. Deze bleef lange tijd het antwoord schuldig op de genoemde ‘gevaarzetting’.
Protesten van mij neergelegd bij de Gemeente, tegen het meer meters naar het bos in maaien en zelfs de laatste keer klepelen in de helling zijn niet serieus genomen.
Dat het vernietigen van het bos daarbij veel weerzin oproept, heeft te maken met het bord Natuurreservaat en het eigendom van de Staat, dat zijn wij allen.

Hoe ver moet je gaan om de burger te overtuigen van een rigide beleid?
Juist ja, het hondenuitlaat beleid staat in de schijnwerper en daar gaat men veel strenger op toezien. Voortaan opletten in welke gemeente u uw hond uitlaat!
Men kan meevoelen met de mevrouw die een rake reactie schreef in het Journaal.
ReeÎn die in tijde van droogte naar het water trekken, worden evenzo afgeschrikt en in de prikkeldraad gejaagd door onverantwoord racen met motors, scooters langs de beek.

Alle overige heisa die de politiek maakt is ongeloofwaardig, gelet op de thema’s waar geen handhaving plaats vindt.

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is. Vergeet eens een keer hoeveel geld een miljoen is. De wereld die moet nog een eeuwigheid mee ” zijn de woorden van een liedje uit ca.1970 van wijlen Louis Neefs. Hoe toepasselijk en steeds actueler is de boodschap die hij ons meegeeft.

Dit bericht is geplaatst op Monday, August 26th, 2013 om 14:19 onder Oud. Ontvang updates via de RSS 2.0 feed. Laat hier beneden een reactie achter.

Plaats een reactie